STARA KOBIETA WYSIADUJE
wg Tadeusza Różewicza
Amatorski Teatr Dramatyczny im. Józefa Żmudy / MDK Stalowa Wola
reżyseria: Aneta Adamska-Szukała, Maciej Szukała
adaptacja tekstu: Aneta Adamska-Szukała
Z okazji jubileuszu 80 lat istnienia Amatorskiego Teatru Dramatycznego im. Józefa Żmudy zespół sięga po dramat Tadeusza Różewicza „Stara kobieta wysiaduje”. Różewicz w swojej sztuce używa symbolu monstrualnego śmietnika do przedstawienia zniszczenia współczesnego świata przez konsumpcjonizm i powierzchowność. ATD akcję dramatu przenosi do teatralnej garderoby, gdzie sześć aktorek – bohaterek (nie jedna) dyskutuje z młodym aktorem (może inspicjentem, może kelnerem?) o płodności, kobiecości, ekologii, wojnie, ale też sprawach błahych, trywialnych.
Trudno powiedzieć czy zwielokrotniona postać Starej Kobiety jest mądrym, archetypowym przewodnikiem, łączącym w sobie wiedzę natury z gorzką ironią, próbującą ocalić resztki sensu czy też zwykłą kobietą grymaszącą na brak czystości w restauracji. Tekst, mimo upływu lat, pozostaje zaskakująco aktualny, mówiąc o wyczerpaniu zasobów, zawirowaniach dziejowych, bezsensowności wojny i potrzebie powrotu do natury.
Świat w roku 2026 wciąż przypomina gigantyczne śmietnisko historii i kultury. Wypełniają go chaos, dystopia, zgiełk oraz tragikomiczne paradoksy życia codziennego. Dlatego spektakl prowokuje do rozmaitych odczytań, wielości interpretacji, nic nie jest w nim jednoznaczne. Świat przedstawiony można potraktować jako wytwór udręczonej, chorej psychiki bohaterki. Można też w nim dostrzec swoisty bilans upadku kultury.
występują: Małgorzata Grudzień, Maria Łojek, Katarzyna Kłosowicz, Ewa Krukowska, Elżbieta Pikus, Anna Płecha, Maria Trzeciak, Lila Wojciak, Katarzyna Wołoszyn, Leszek Baran, Kamil Kawiński, Stanisław Tunia
czytaj więcej
Amatorski Teatr Dramatyczny im. Józefa Żmudy / MDK Stalowa Wola
reżyseria: Aneta Adamska-Szukała, Maciej Szukała
adaptacja tekstu: Aneta Adamska-Szukała
Z okazji jubileuszu 80 lat istnienia Amatorskiego Teatru Dramatycznego im. Józefa Żmudy zespół sięga po dramat Tadeusza Różewicza „Stara kobieta wysiaduje”. Różewicz w swojej sztuce używa symbolu monstrualnego śmietnika do przedstawienia zniszczenia współczesnego świata przez konsumpcjonizm i powierzchowność. ATD akcję dramatu przenosi do teatralnej garderoby, gdzie sześć aktorek – bohaterek (nie jedna) dyskutuje z młodym aktorem (może inspicjentem, może kelnerem?) o płodności, kobiecości, ekologii, wojnie, ale też sprawach błahych, trywialnych.
Trudno powiedzieć czy zwielokrotniona postać Starej Kobiety jest mądrym, archetypowym przewodnikiem, łączącym w sobie wiedzę natury z gorzką ironią, próbującą ocalić resztki sensu czy też zwykłą kobietą grymaszącą na brak czystości w restauracji. Tekst, mimo upływu lat, pozostaje zaskakująco aktualny, mówiąc o wyczerpaniu zasobów, zawirowaniach dziejowych, bezsensowności wojny i potrzebie powrotu do natury.
Świat w roku 2026 wciąż przypomina gigantyczne śmietnisko historii i kultury. Wypełniają go chaos, dystopia, zgiełk oraz tragikomiczne paradoksy życia codziennego. Dlatego spektakl prowokuje do rozmaitych odczytań, wielości interpretacji, nic nie jest w nim jednoznaczne. Świat przedstawiony można potraktować jako wytwór udręczonej, chorej psychiki bohaterki. Można też w nim dostrzec swoisty bilans upadku kultury.
występują: Małgorzata Grudzień, Maria Łojek, Katarzyna Kłosowicz, Ewa Krukowska, Elżbieta Pikus, Anna Płecha, Maria Trzeciak, Lila Wojciak, Katarzyna Wołoszyn, Leszek Baran, Kamil Kawiński, Stanisław Tunia
STARA KOBIETA WYSIADUJE
wg Tadeusza Różewicza
Amatorski Teatr Dramatyczny im. Józefa Żmudy / MDK Stalowa Wola
reżyseria: Aneta Adamska-Szukała, Maciej Szukała
adaptacja tekstu: Aneta Adamska-Szukała
Z okazji jubileuszu 80 lat istnienia Amatorskiego Teatru Dramatycznego im. Józefa Żmudy zespół sięga po dramat Tadeusza Różewicza „Stara kobieta wysiaduje”. Różewicz w swojej sztuce używa symbolu monstrualnego śmietnika do przedstawienia zniszczenia współczesnego świata przez konsumpcjonizm i powierzchowność. ATD akcję dramatu przenosi do teatralnej garderoby, gdzie sześć aktorek – bohaterek (nie jedna) dyskutuje z młodym aktorem (może inspicjentem, może kelnerem?) o płodności, kobiecości, ekologii, wojnie, ale też sprawach błahych, trywialnych.
Trudno powiedzieć czy zwielokrotniona postać Starej Kobiety jest mądrym, archetypowym przewodnikiem, łączącym w sobie wiedzę natury z gorzką ironią, próbującą ocalić resztki sensu czy też zwykłą kobietą grymaszącą na brak czystości w restauracji. Tekst, mimo upływu lat, pozostaje zaskakująco aktualny, mówiąc o wyczerpaniu zasobów, zawirowaniach dziejowych, bezsensowności wojny i potrzebie powrotu do natury.
Świat w roku 2026 wciąż przypomina gigantyczne śmietnisko historii i kultury. Wypełniają go chaos, dystopia, zgiełk oraz tragikomiczne paradoksy życia codziennego. Dlatego spektakl prowokuje do rozmaitych odczytań, wielości interpretacji, nic nie jest w nim jednoznaczne. Świat przedstawiony można potraktować jako wytwór udręczonej, chorej psychiki bohaterki. Można też w nim dostrzec swoisty bilans upadku kultury.
występują: Małgorzata Grudzień, Maria Łojek, Katarzyna Kłosowicz, Ewa Krukowska, Elżbieta Pikus, Anna Płecha, Maria Trzeciak, Lila Wojciak, Katarzyna Wołoszyn, Leszek Baran, Kamil Kawiński, Stanisław Tunia
czytaj więcej
Amatorski Teatr Dramatyczny im. Józefa Żmudy / MDK Stalowa Wola
reżyseria: Aneta Adamska-Szukała, Maciej Szukała
adaptacja tekstu: Aneta Adamska-Szukała
Z okazji jubileuszu 80 lat istnienia Amatorskiego Teatru Dramatycznego im. Józefa Żmudy zespół sięga po dramat Tadeusza Różewicza „Stara kobieta wysiaduje”. Różewicz w swojej sztuce używa symbolu monstrualnego śmietnika do przedstawienia zniszczenia współczesnego świata przez konsumpcjonizm i powierzchowność. ATD akcję dramatu przenosi do teatralnej garderoby, gdzie sześć aktorek – bohaterek (nie jedna) dyskutuje z młodym aktorem (może inspicjentem, może kelnerem?) o płodności, kobiecości, ekologii, wojnie, ale też sprawach błahych, trywialnych.
Trudno powiedzieć czy zwielokrotniona postać Starej Kobiety jest mądrym, archetypowym przewodnikiem, łączącym w sobie wiedzę natury z gorzką ironią, próbującą ocalić resztki sensu czy też zwykłą kobietą grymaszącą na brak czystości w restauracji. Tekst, mimo upływu lat, pozostaje zaskakująco aktualny, mówiąc o wyczerpaniu zasobów, zawirowaniach dziejowych, bezsensowności wojny i potrzebie powrotu do natury.
Świat w roku 2026 wciąż przypomina gigantyczne śmietnisko historii i kultury. Wypełniają go chaos, dystopia, zgiełk oraz tragikomiczne paradoksy życia codziennego. Dlatego spektakl prowokuje do rozmaitych odczytań, wielości interpretacji, nic nie jest w nim jednoznaczne. Świat przedstawiony można potraktować jako wytwór udręczonej, chorej psychiki bohaterki. Można też w nim dostrzec swoisty bilans upadku kultury.
występują: Małgorzata Grudzień, Maria Łojek, Katarzyna Kłosowicz, Ewa Krukowska, Elżbieta Pikus, Anna Płecha, Maria Trzeciak, Lila Wojciak, Katarzyna Wołoszyn, Leszek Baran, Kamil Kawiński, Stanisław Tunia